عطرليمو

زاغکی قالب پنیری دید

                            به دهن بر گرفت و زود پرید

سر راهش رسید به یه دیوار که نمی دونست باهاش چی کار کنه: می تونست همونجا بشینه و پنیر و بخوره می تونست ازش بره بالا و پرواز کنه می تونست مسیرش و عوض کنه !

چشم زاغک

                           دل دیوارآجری را دید

دید که رنجوره پرسید مشکل چیه دیوار گفت:

آدمهای خسته و شتابان و ...دیده که روز به روز خسته و خسته تر شده!

پرسید :دیدی بچه ای رو که راهش و گم می کنه

کلاغ گفت آره

گفت دیدی پیرزنی که پولش و گم می کنه

دیوار گفت: دیدی سنگی و که رودش و میشناسه.کلاغ گفت: آره

دیوار گفت :من عشقم

کلاغ دید می تونه بمونه و پنیرش و پای دیوار بخوره و برگرده،می تونه از دیوار عبور کنه ،بره ازش بالا ،و!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

می تونه راهش و عوض کنه!؟

کلاغ روی دیوار لونه ساخت

تلخی چای سیاهی در دست

و غروبی که به اندازه ی شیرینی قند ،

در زیر زبانم باقیست.

       لرزه ای در همه ی عشق وجودم جاری

      مرگ اندوه به شعر

         "غزل حافظ و کامی که گرفت از لب تو"

من همه شعر تو ام ، شور تو ام

این تو اما بی شعر

این تو اما همه بی قافیه ،بی تشخیص

این تو اما همه لبریز سکوتی

که به اندیشه ی شعرم وا شد.

                                             قلم از خون نگاهم برجاست

                                             اشکهایش با تو..

                                      چای در دست ترم سرد ز بی همنفسی

 آخرین این باد که حافظ می گفت

از سر منزل لیلی بر گشت

  لیلی ام خانه نبود!!!

گفته بود آن زن همسایه ی پر حرف به باد

دو سه روزیست که رفتست ازاین جا و دگر،

مردم:......

خبر لیلی مارا کسی از کوچه نداشت.

                             زن همسایه همه پر گویی،همه بی حوصلگیست

                                   زن همسایه همه رنگ ،

                                    همه دوز همه وسوسه هاست

                                    من ولی..........

                                             باور شعر توام

                                            مینشینم که گذر

                                 به شکرخند همان قند که در زیر زبانم باقیست

                                           شعر های عطش آلود ه ی من را ،

                                         که همه گرم ز آغوش تواند  

                                به ناکامی این چای بریزد در کام

                                                         قلمم در دست است

                                                                و نگاهم بر باد! 

رمضان ماه  عطش خداوند برای دیدن کسانیست که نیازی به دیدشون و

خوندنشون نداره،اما می خواد ببیندمون تا اجابتمون کنه.

هر چند ننوشته و ندیده خودش  هوای همه رو داره

              رمضونتون شاد.

شانه هایم لرزید

وقتی تن خیست

                               زیر باران ها می دوید

                                                 " سرمای تو را می خوردم"

                       زانوهایم لرزید وقتی در میان دویدنهایت

                                            به سنگی خوردی

                                    داشتی!

                           داشتم می افتادم.

شرم وجودم را باز می کشید

و پروانه ی خیس از میان انگشتانم که بر هم فشرده میشد

میگریخت

"می خواست بگریزد"

همان که از میان چاله ی آب......

در فشار انگشتهای بی حواس من

و در بی حواسی های.........

     قلبم لرزید  وقتی قلبت

                       وقتی در آخرین نگاهت

                                           وقتی می دویدی!

                                          و وقتی برای آخرین بار سر برگرداندی!

                                              بی آنکه بشکنی

                                              میدانی شکستم!!!!

بهار شاخه ی بید را از خواب بیدار  میکند

و باد که می برد نفس های تو را

تا جایی که برای نفس کشیدن فراموششان نکنم

و فرومی برد اندیشه ی نفس کشیدن بی تو را

تا انتهای سینه ی مهجور

....

شکر باران را

وقتی می آید، چشم هایم را کسی نمی بیند

 و وقتی می رود،

آب شدنم را در خاک

و جوانه زدن تو را

که همه پنداشتند از باران بود

....

شانه هایت را یادت هست

پرنده ها برایش آشیانه ساختند

در حریم سکوت

تا تخم هایشان در محبت بشکافد

و غرق در گرمای تن تو

جوجه هایشان عشق را بشناسند

....

حرکت را

و تغییر را

شکر

که ما را کشید

و ریشه هایمان را کشید به سمت یکدیگر

                      تا ساقه هایمان از یک خاک و در یک خاک بروید

                                 و میوه هایمان با هم خواهر و برادر شوند!

میگفتندانگور شراب میشود

اما اینبار شراب من انگور می دهد

و در شناسه ی تو دوباره شراب می شود

می گویند شراب مست میکند

ما مست شدیم

انگور هایمان شراب شد

شرا ب را نوشیدیم

 "اما من  مست شراب نشدم"

و شکر پایان را

 قلبم را می خواهم باشد

برای تو

و تا انتها

 پس شکر پایان را

 تا باشد ،که شوق می گیرد از نگاه تو

و شعر من که چشم های تو را مکشد

در بستر یک دفتر خالی

سینه ی من

پس شکر پایان را

در انتهای شعر

               و در ابتدای شوقی دیگر

  به قصد آزارت که آمدم بی آنکه بدانم بیشتر به تو نزدیک شدم

 آنگاه که به قصد شکستت  با تو جنگیدم سرانجام تو را به  سروریی    پذیرفتم

 گاهی که در خفا از تو دزدی  کردم  تنها توانستم به سختی وامم را به تو بدهم.

 غرق در غرور ودر خلاف جریان تو ستیزه کردم ،تنها  برای آنکه تمامی قدرت تو را در سینه ام احساس کنم .

 عصیانگرانه،روشنایی خانه ی خود را به خاموشی سپردم و آسمان تو با ستاره هایش مرا شگفت زده کرد.

                                             ازکتاب قلب خدا

                                                          رابیندرانات    تاگور

دلسوزی برای آدمی که پا دارند اما نمی دوه

پا داره اما قدمی به سمت   معبودش   بر نمی داره

وپاداره اما هزاران قدم تا انسانییت فاصله داره

.

.

چشمهات و ببند ،چشم چپت رو باز کن و بعد  چشم راستت وبه آرومی

اونوقت میبینی که نمی فهمی  چرا خدابهت دو تا چشم داده

همونطوری که نمی فهمی چرا به من دو تا پا نداده....!

زشتی ها، زیبایی ها،تفاوتها و دلایل زیادی که حتی برای اومدن ما به این دنیا وجود دارند،

کافی اند تا بفهمیم چرا این تفاوت ها مانعی برای به دنیا اومدنمون نبودندو مانعی برای موندنمون نشدن!!!!

خودکار ستایشت می کند وقتی بر کاغذ به دنبال وازه ها پشت سر خود می کشانمش

و وسعت قلبم برای کاغذ شدن کوچک است.

تمام زمین زیر دستانم.

 نمی دانی چقدر ستودن یک ستودنی زیباست.

یک بار جای من باش حتی........

ا ی کسی که به وسعت قلبت در مقابلت حقیرم

جای تشکر ندارد،حتی سرم به سجده ام نمی رود،.....

هر صبح از پنجره برای دیدنت در دیدنی هایت می آیم.

قصه های کودکانه نا نوشته مانده اند
رازهای عشق های جاودان کودکی
غنچه هایی سر برامده ز انتظار های
بی بلوغ
چشم های خیس
خنده های زورکی
آخرین نگاه و در تهش
جدایی تو از سکوت من
.......
این منم زنی جوان
در حصار یک شکایت بزرگ
روزگار و آنچه در میان کوچه های بی شرارتم نبود
در میان سالهای پیر
جشن یک تولد بزرگ!
۶٠ سالگی
.
.
.
آخرین نگاه تو به دستهای من
عشق کودکی تویی!؟!
دستهای پر امید یک پزشک پیر
یک سفر میان خواب و در میان در میان کوچه های رفته از خیال
آه عشق کودکی تویی!!
آخرین نگاه و در تهش......

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجران بلبل

تا سراپرده ی گل نعره زنان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت

که به باغ آمد ازین راه و ازآن خواهد شد

دیشب یه فال حافظ گرفتم این غزل اومد نا خداگاه خندم گرفت ،این اولین غزلی بود که تو ۵ یا ۶ سالگی از حافظ حفظ کردم اونم به زور :)

با یکم بیشتر از یکم

                                                نوروزتان نوروز

..................!

ساعت از نیم شب گذشته است،هوا غرش عجیبی دادرد،کوچه ساکت و خلوت و ماه نا پیدا.....

هوهوی باد و حرکت درختان و گردش کاغذ پاره ها همه و همه گویی از رویدادی تازه سخن می گود

از یک حکایت عظیم!

خلق اللانسان من علق. و به علق شکل داد،دست داد و حرکت انگشتان را در او قرار داد

و به علق فکر دادو اندیشه.و در سینه علق قلبی است که با سر انگشتان خویش به ضربان وادارش می کند

و علق از جان او جان می گیرد.

و این علق تازه چشم گشوده ی خفته در بطن مادر من هستم .

تازه امروز به مهد کودک پا گذاشته ام ،تازه این ساعت از زیر کرسی گرم مادربزرگ به ور صدای اطرافیان بیدار می شومو اولین تجربه ی مدرسه را می سازم،این لحظه پا به راهنمایی گذارده ام، جایی که دیوارهایش بلوغ را به من عرضه می کندو در این دقیقه پا از کلاسهای دبیرستان بیرون نهاده ام و حکایت شیرین یک طفل خرد پا را بر کاغذها زمزمه می کنم .

_روز تولدت هر جه که آرزو کنی برآورده می شود.گویی تمام فرشتگان آسمان دور سرت حلقه بسته اند و پیدایش اولین تمناهای بودن را در تو تو ای علق ای مخلوق جنبنده نظاره می کممد و بر هر تار مویت سجده میزنند!و این دلیل آنست که می گویم امروز آسمان و زمین حالت دیگری دارد.

امروز انسان دیگری ،نقش دیگری و کالبد دیگری پا به عرصه ی خاکی نهاده است،موجودی دیگر که روح او را با خود به زمین آورده است........

و تو امروز باز مرا شرمنده ی خود کردی و در سالگرد تولدم تحفه ی نقره ای باران را به من بخشیدی چیزی که قلب خشکیده ی من بدان احتیاج داشت.

متشکرم

                                                                                                                اسفند 1384

خدای من"  خدای بزرگ آسمان شبهای من " مرا در یاب

                                             غم های دنیا بزرگ اند ولی نه به اندازه ی محبت تو ،از محبت که می گویم عاجزانه سخن گفتن  و بی اختیار نوشتن را تجربه می کنم نوشته ای که نه آغازی دارد نه پایان.

گاهی احساس می کنم وقتی می نویسم  چون کو دکی می شوم که با قلم های رنگی بر کاغذ نقش می زند

بی اختیار و موهوم

می نویسم بی آنکه بدانم چه نوشته ام بی تجربه ی عمر قلم می زنم           از تو می نویسم

بی آنکه تو را دیده باشم

از عشق می گویم بی آنکه از حقیقت آن لبریز باشم

از محبت می گویم  اینبار با هراس

من چیزی برای بخشیدن ندارم جز بیم بیم انکه چیزی باشد واز بخشیدن ان دریغ کنم

و تو همه چیز داری حتی بیم

بیم انکه کسی از تو نخواهد

و تو هر لحظه منتظر تمنای کسی چون من هستی               برای آنکه ببخشی

........................به من بخشیدی نه آنقدر که خواستم

نه آنقدر که لیاقتش را داشتم

و نه آنقدر که در دستهایم برای گرفتن جا بود

آنقدر که خواستی ،آنقدر که لیاقتش را داشتی و آنقدر که در قلبت جا بود

برای این است که می گویم از عشق بی بهره ام

و عاشق شدن آن هم عاشق اینهمه عشق، این عظمت محبت، تنها حدیث کودکانه ایست برای من

حدیث کودکی که از بیم شعله های آتش شب را در سرما می خوابد و تو با حرارت وجودت گرمش می کنی

و او حتی، سوزش دستهایش را در آتش حس نمی کند.

........